دخترم، دختر نازنینم!

روبرویم بنشین. نه. بنشین کنارم. در برم بنشین. اینگونه بهتر است. شاید در میان کلام گریه‌ام گرفت. شاید که گریه کردم. تو نبینی بهتر است. نمی‌خواهم ببینی که مشکلات  یا بهتر بگویم خشم و سرسختی این دور و زمانه چگونه توانسته غرور  مادرت را زیر پا بگذارد....

دخترکم، گاهی که گمان می‌برم بسیار افسرده ام، خنده‌های کشدار و شادی‌کردن‌های کوچکت از یادم می برد که انگار دقیقه‌ای پیش ناراحت بودم.

گاهی روزها آنقدر احساس افسردگی می‌کنم که گمان می‌برم دیگر شاد نخواهم شد.

وقتی کودکی را می‌بینم که کم مانده زخم بی‌توجهی‌های مادر و پدری سهل انگار، بر پیکره وجودی‌اش دهان باز کند، زبان به دندان می‌گیرم. دلم می‌لرزد و باز هیچ صدایی بر نمی خیزد تا پاسخ چرایم را به قناعت بدهد.

وقتی دختر بچه یا پسرکی را می‌بینم که تمام سهم خود از کودکی را در میان بسته‌های کوچک و رنگارنگ آدامس به رهگذران بی‌تفاوت خیابانهای خسته این شهر می‌فروشد، سر به آسمان بلند می‌کنم و در می‌مانم از حتی یک آه کوتاه.

وقتی جوانی را می‌بینم که کم مانده از فرط خشونت اعتیاد و ایدز، در هزاران چاله فربه خیابانهای تنگ و تاریک دفن شود، وامی مانم از دردی زورمند. وجودم در سردی دهشتناکی فرو می‌رود که با هیچ ها کردنی گرم نخواهد شد.....

و دلم می‌سوزد برای خود که گاهی لبریز از امید به فردایی می‌شوم که ابرهای تیره ابهام بر آسمانش سایه افکنده‌اند  و قرار است که تو، دختر نازنین و عزیزتر از جانم، در دنیایش پا بگذاری...

و می‌ترسم.

می‌ترسم که مبادا قدرت بادی خشمگین، خاطرت را آزرده کند.

زهرا جان، تو بگو که باید چه کنم. چه کنم که می‌ترسم از فردای نیامده. از دیگرانی که سخت می شود به آنها اعتماد کرد.

نه، نا امید نشده‌ام از لطف خدا. می‌دانم که خدای مهربان هنوز هم فراموشمان نکرده است. ما را می‌بیند و به یک الله اکبر گفتنی از سوی ما، درهای رحمتش را به رویمان خواهد گشود....

پس اندکی کم‌طاقت شده‌ام.

نازنینم، بر من ببخش که سخنانم پر است از نا امیدی...

بر من ببخش.

می‌دانی که بزرگترین آرزویی که در دل دارم، همان خوشبختی و سعادت توست و برای رسیدن به آرزو، هر چه می‌توانم تلاش خواهم کرد...

گاه که مرا غمگین می‌بینی، بلند بخند. چنان بلند که خوشبختی را در تک تک سلولهای بدنم، احساس کنم.

بالا و پایین بپر. قدم‌هایت را تندتر از همیشه بردار تا نیروی نهفته در بازوانم اوج گیرد....

دوستت دارم دختر نازنینم و هر چه دارم از برای توست.

دنیا از آن من است هنگامه‌ای که لبخند می‌زنی.....

.......پس بخند.......  

چند روز دیگه تا عید نمونده. باید همه لباس نوهامونو تن کنیم و بلند بلند بخندیم و دعا کنیم که سال جدید، یه سال پر از خنده و مهربونی و سلامتی باشه.

خدای بزرگ، آرزوی بچه‌های کوچولو و دوست‌داشتنی رو برآورده می‌کنه.

دعا یادتون نره...................

امروز ۱۴ اسفنده و یک سال از روزی میگذره که آفتاب زندگی به روی نازنین دخترم زهرا لبخند زد.

همان روزی که من در نقش یک مادر،  یک بار دیگر متولد شدم.

همان روزی که خدای بزرگ، نعمتش رو بر من تمام کرد.

دختر عزیز و قشنگم، چنان آدمی باش و چنان زندگی کن که اگر همه چون تو بودند و هر زندگی همچون زندگی تو بود، این زمین بهشت می‌شد.

تولدت مبارک دختر نازنینم و دوستت دارم تا دنیا دنیاست.

دوستان عزیزو نازنازی من

ما یعنی زهرا کوچولو و مامان ناهید و بابا هادی، تصمیم گرفتیم یه کتاب درست کنیم. یه کتاب قشنگ از جمع نظرات تموم دختر کوچولوهای نازنازی و آقا پسرای قندعسل.

اسم این کتابم میذاریم:

عروسک همه قصه‌ها

خب لابد می‌پرسید تو این کتاب می‌خوایم چی بنویسیم. خب صبر کنید. میگم.

توی این کتاب می‌خوایم یه سئوال بپرسیم. این سئوال هم اینه که:

دختر کوچولوهای نازنازی و آقا پسرای قندعسل؛

اگه شما عروسک بودید، دوست داشتید چه شکلی و چه قیافه‌ای، چه رنگی یا اصلاً تو بغل کدوم دختر یا پسر نازنازی و تو کدوم شهر یا کشور بودید؟