تولد دایی محسن

امروز تولد دایی محسن منه و من اونو خیلی دوست دارم. دایی محسنم امروز 28 سالش تموم می‌شه و می‌ره توی دنیای 29 سالگی.

دایی محسن من یه مهندسه. یه مهندس مکانیک. توی شرکت مهندسی توگا کار می‌کنه.

دایی محسن من خیلی کار‌می‌کنه و هروقت مامان بهش می‌گه تو چقدر کار می‌کنی، می‌گه اگه من کار نکنم اونوقت مردم برق ندارن.

می‌خوام توی دلم درخت یه آرزو برای دایی محسن عزیزم بکارم و از خدا بخوام که به این درخت شاخ و برگ بده.

اینم یه عکس از من و دایی محسن:

از خدا می‌خوام که همیشه به دایی محسن کمک کنه که اون توی کاراش و زندگیش موفق و پیروز باشه.

می‌دونم که خدا دل بچه‌ها رو هیچ وقت نمی‌شکنه و دعاهاشونو همیشه برآورده می‌کنه.

 از همین جا یعنی پشت کامپیوتر صورت دایی محسن رو می‌بوسم و بلند بهش می‌گم تولدت مبارک...

بچه ها گوش کنید 

بچه ها، بی‌شک آینده در دست شماست و خوب و بدش هم مال شماست. شما خواه ناخواه بزرگ می شوید و همپای زمان پیش می روید. پشت سر پدرانتان و بزرگهایتان می آیید و جای آنها را می‌گیرید و همه چیز را بدست می‌آورید، زندگی اجتماعی را با همه خوب و بدش صاحب می شوید. فقر، ظلم، زور، عدالت، شادی و اندوه، بی‌کسی، کتک، کار و بیکاری، زندان و آزادی، مرض و بیدوایی،‌ گرسنگی و پابرهنگی و صدها خوشی و ناخوشی اجتماعی دیگر مال شما می‌شود.

می‌دانیم که برای درمان ناخوشیها اول باید علت آن را پیدا کرد. مثلا دکترها برای معالجه مریضهاشان اول دنبال میکروب آن مرض می گردند و بعد دوای ضد آن میکرب را به مریضهاشان می‌دهند. برای از بین بردن ناخوشی های اجتماعی هم باید همین کار را کرد.

می‌دانیم که در بدن سالم هیچوقت مرض نیست. در اجتماع سالم هم نباید نشانی از ناخوشی باشد. ورشکستگی، زور گفتن، دروغ، دزدی و جنگ هم ناخوشیهایی هستند که فقط در اجتماع ناسالم دیده می شوند. برای درمان اینهمه ناخوشی باید علت آنها را پیدا کنیم.

همیشه از خودتان بپرسید: چرا رفیق همکلاسم را به کارخانه ی قالیبافی فرستادند؟ چرا بعضی‌ها دزدی می کنند؟ چرا اینجا و آنجا جنگ و خونریزی وجود دارد؟ بعد از مردن چه می شوم؟ پیش از زندگی چه بوده ام؟ دنیا آخرش چه می شود؟ جنگ و فقر و گرسنگی چه روزی تمام خواهد شد؟

این منم زهرا کوچولو...

 امروز چهارم دی ماهه و مامان ناهید همت کرد و برای من یعنی زهرا کوچولو و نازنین خودش و بابا هادی یه وبلاگ درست کرد.

من ساعت ۳ روز ۱۴ اسفند ۱۳۸۵ به دنیا اومدم. مامانم اون موقع که من به دنیا اومدم به هوش بوده و هنوز نمیدونم چرا، ولی وقتی که خانوم دکتر منو به دنیا آورده و من شروع به گریه کردم، اونم از شوق گریه کرده ...

مامانم این وبلاگ رو به نام من درست کرده تا از من بگه و خودش و بابا و برای اونایی که بزرگن ولی هنوز کوچولو هستن.

اونایی که  از شنیدن قصه لذت می برن و از نرسیدن کلاغه به منزلش دلگیرن.
اونایی که رسیدن کچل به دختر پادشاه را باور دارن و و گهگاه خودشونو  زیر کلاه کچل پنهان می کنن.
اونایی که با شنگول و منگول و حبه انگور به شکم گرگ رفتن و سالهاست که در انتظار مادر برای رهایی هستن ...

خلاصه...

براتون قصه می گم، البته به شرط این که خوابتون نبره.

تو هر کس که هستی با من به کودکیت بیا...