سلام   سلام؛

همگی   سلام

دلم برای تمام دوستای گلم مزدا و پویان، آراز و یونا، ایلیا و زهرا، آرتا و یاسمین، بردیا و چهارقلوها، هستی و فاطمه، عسل و نارگلی و همه و همه خیلی تنگ شده... ولی چه کنم که توی این مدت واقعاً سرم شلوغ بوده که حتی فرصت نمی کردم به وبلاگ کوچولوها سر بزنم....خوب کار روزنامه نگاری این دردسرها و مشغله هارو هم داره، چیکار میشه کرد؟... زهرا جون باید منو ببخشه.

توی این مدت زهرای گلم به مهدکودک رفت اونهم با چه شور و شوقی... نکته جالب این بود که صبح هنگام وقتی زهرا رو به مربی ش میسپردیم، اصلاً پشت سرش رو نگاه نمی کرد که حداقل با یه دست تکون دادن ساده، جواب خداحافظی مارو بده، بعدازظهرها یعنی حدود ساعت 3 و نیم هم که برای آوردنش از مهدکودک می رفتیم جوری برخورد می کرد که انگار سالهاست ما رو ندیده...این نوع برخورد همه روزه ثابت نبود چون گاهی روزها ما رو که با تمام دلتنگی و شور و شوق سراغش می رفتیم جلوی در مهدکودک، سکه یه پول می کرد و ما مجبور بودیم اونو به زور از بغل مربیش بگیریم... اون روز یا زیادی توی مهدکودک "نانای" کرده بودن یا زیادی نقاشی کشیده بودن.

ای بابا خوب اینم یه جورشه دیگه.  البته مثل اینکه کلاً بهش نیومده عضو ثابت و هر روزه مهدکودک بشه، چون با شروع فصل سرما بود که من و بابا هادی تصمیم گرفتیم که زهرا کوچولو رو توی خونه نگه داریم تا مبادا ویروسی به خودش اجازه بده که وارد بدنش بشه و زهرا بخواد سرفه بکنه، تب کنه یا عطسه.......

در پی این تصمیم باز کار شیفتی من و بابا هادی و پاس کاری های زهرا شروع شد. خیالی نیست چون زحمت این کار به دردسرهای دکتر و بیمارستان و دارو می ارزه، خیلی هم می ارزه...