وقتی زهرا کوچک بود

به خاطر روز مادر

zahrarafizade — Tue, 24 Jun 2008 08:48:18 GMT

روزی روزگاری درختی بود... و او پسرک کوچولویی را دوست می‌داشت. پسرک هر روز می‌آمد و برگ‌هایش را جمع می‌کرد از آن‌ها تاج می‌ساخت و شاه جنگل می‌شد، از تنه‌اش بالا می‌رفت از شاخه‌هایش می‌آویخت و تاب می‌خورد و سیب می‌خورد، با همدیگر قایم باشک بازی می‌کردند پسرک هر وقت خسته می‌شد زیر سایه‌اش می‌خوابید او درخت را دوست می‌داشت...خیلی زیاد و درخت خوشحال بود......

دختر نازنینم زهرا؛

برای من هم دختر کوچولویی باش که از بازی کردن‌ها و از بالا و پائین پریدن‌ها و قایم باشک بازی کردن ها و مهمتر از همه از خنده های شیرینت، اوج لذت را احساس می‌کنم.

زهرای من؛

تو را دوست دارم تا دنیا دنیاست. در کنار توست که احساس مادری در من قد می کشد و بالا می‌گیرد.

در کنار توست که امروز من، همان دیروز نیست و فردا، آینده روشنی است که خدا را هزاران بار به خاطر هدیه‌ای چون تو، سپاس بگویم.

در کنار توست که مادرم و این لیاقت را پیدا می کنم.

و با توست که دیگران، نگاههای مهربانشان را بر من می‌دوزند.

دکتر علی شریعتی از اندیشمندانی است که نام او همواره باقی خواهد ماند؛

او این‌چنین می گوید:

فرزندم! تو می‌توانی « هر گونه بودن » را که بخواهی باشی، انتخاب کنی. اما آزادی انتخاب تو در چهارچوب حدود انسان بودن محصور است. با هر انتخاب باید انسان بودن نیز همراه باشد وگر نه دیگر از آزادی و انتخاب سخن گفتن بی معنی است، که این کلمات ویژه خداست و انسان و دیگر هیچ کس......

.............................................................................................................

قلبم تقدیم به تو دختر نازنینم؛ زهرا

روز گذشت ها.......

zahrarafizade — Tue, 10 Jun 2008 07:44:18 GMT

روزها از پی هم میگذرند و زهرای نازنین پیش چشمان ما بزرگ و بزرگتر می‌شود. گاهی حتی فراموشم می‌شود که او روزی نمی‌توانسته تکان بخورد. اما او حالا می‌تواند راه برود، بدود ...........

شادی کند و بخندد..... چنان بلند بلند، که از شیرینی خنده‌اش، شاد شوم..........

گاهی ناراحت بشود و قهر کند...................

دوستان خوبی داشته باشد چون مزدا جون...........

تشنه بشود و آرام آرام بگوید: آب.......... آب...........

غذا بخورد........

ادا در بیاورد.........

دارت بازی کند.......

نماز بخواند.........

تلویزیون تماشا کند آنهم از جنس برنامه‌های خاله سارا و چرا و چیه، خاله نرگس و پنگول و دایی چپول و دادا و نیما، مسابقه ردپا، پیام‌های بازرگانی و تبلیغات شهرداری، اخبار ورزشی و 20:30 و خبرهای وقت و بی وقت.............

زهرای نازنینم عاشق بیرون رفتن و بازی کردن با بچه‌هاست. حتی گاهی که مجبور است در خانه بماند، از پشت پنجره به بچه‌ها و توپی که از این سو به آن سو می‌رود نگاه می‌کند و با خنده آنها می‌خندد و ذوق سر می‌دهد.

.....روز ۱۴ اسفند ماه ۱۳۸۵ را هنوز به یاد دارم. در آن روز در بیمارستان بازرگانان، علاوه بر دختر کوچولوی من، دو تا پسر کوچولو هم به دنیا اومدند که مامان یکیشون همون موقع اسمش رو گذاشت عباس.

شب اول رو باید در بیمارستان می‌موندیم. اون شب مامانم پیشم موند. دختر کوچولوی من مدام گریه می‌کرد. من که نمی‌تونستم از جام تکون بخورم. پرستارا هم دائم دختر کوچولوی من رو بغل می‌‌کردن و توی سالن می‌چرخوندن و بهش سرم قندی می‌دادن.

اون شب خیلی سخت گذشت و خیلی دیر.........

زهرا و مامان ناهید و بابا هادی

zahrarafizade — Tue, 27 May 2008 13:05:18 GMT

سلام سلام.

من بازم اومدم. این روزها خیلی سرم شلوغه که دیر به دیر آپ میکنم. حالا شلوغی کار یک طرف. توقع هایی که زهرای نازنین از مامان ناهیدش داره هم یک طرف. راستش خیلی دوست دارم که هر روز آپ باشم و از کارهای جدیدی که هر روز زهرا یاد میگیره بنویسم ولی چه کنم که اصلا وقت نمی کنم.

من هر روز مجبورم برم سر کار و زهرا رو با باباش توی خونه تنها بذارم. فکر نکنید که بابا جون زهرا بیکاره ها. نه. باباش مهندس کنترل مراقبته و توی برج مراقبت فرودگاه مهرآباد کار میکنه و به خاطر اینکه زهرا رو به مهدکودک نبریم بابا هادی بیشتر شیفتهای کاریش رو شبها برمیداره. البته وقتی زهرا جونم بزرگ شد اینا همه رو سرش در میارم.............

من روزها خیلی دلم برای زهرا تنگ میشه و توی خیال خودم اینجوری هستم! خب اینم یه جورشه دیگه...

همه اینها به کنار........ وقتی هر روز خسته از سر کار به خونه میرم زهرا خانم که سرحال سرحاله. با دیدن من چند بار بالا و پایین می پره و خودشو آماده میکنه که منو کچل کنه. البته باقیمانده روز رو باهم بازی میکنیم.........

گاهی از دستش کلافه میشم ولی .......... ...............

زهرا چند وقتی بود که گیر داده بود به جاکفشی. دائم درشو باز میکرد و وقتایی که من و باباش حواسمون نبود کفشارو بیرون می آورد.منم دائم داد می زدم نکن نکن.....

داستان رو تا اینجا داشته باشید که یک روز من تسلیم زهرا کوچولوی یک و سال و دو ماهه شدم و جاکفشی رو برای همیشه خالی کردم و قفسه های اون رو در آوردم و .......حالا....... زهرا روزی ۱۲۵ بار در جاکفشی رو باز میکنه و وارد اون میشه و برای خودش بازی میکنه...

راستی هفته پیش رفتیم خونه مزدا و مامان فلور و بابا ابی. اینم عکس زهرا با مزدا جون و پیشی روی موتور!!!!!!!!!!!

پی نوشت: بازم عکسای قشنگتر از اون مهمونی هست که چند روز دیگه میذارم توی وبلاگ.....

درد دلی مادرانه...

zahrarafizade — Tue, 06 May 2008 12:33:18 GMT

دخترم، دختر نازنینم!

روبرویم بنشین. نه. بنشین کنارم. در برم بنشین. اینگونه بهتر است. شاید در میان کلام گریه‌ام گرفت. شاید که گریه کردم. تو نبینی بهتر است. نمی‌خواهم ببینی که مشکلات یا بهتر بگویم خشم و سرسختی این دور و زمانه چگونه توانسته غرور مادرت را زیر پا بگذارد....

دخترکم، گاهی که گمان می‌برم بسیار افسرده ام، خنده‌های کشدار و شادی‌کردن‌های کوچکت از یادم می برد که انگار دقیقه‌ای پیش ناراحت بودم.

گاهی روزها آنقدر احساس افسردگی می‌کنم که گمان می‌برم دیگر شاد نخواهم شد.

وقتی کودکی را می‌بینم که کم مانده زخم بی‌توجهی‌های مادر و پدری سهل انگار، بر پیکره وجودی‌اش دهان باز کند، زبان به دندان می‌گیرم. دلم می‌لرزد و باز هیچ صدایی بر نمی خیزد تا پاسخ چرایم را به قناعت بدهد.

وقتی دختر بچه یا پسرکی را می‌بینم که تمام سهم خود از کودکی را در میان بسته‌های کوچک و رنگارنگ آدامس به رهگذران بی‌تفاوت خیابانهای خسته این شهر می‌فروشد، سر به آسمان بلند می‌کنم و در می‌مانم از حتی یک آه کوتاه.

وقتی جوانی را می‌بینم که کم مانده از فرط خشونت اعتیاد و ایدز، در هزاران چاله فربه خیابانهای تنگ و تاریک دفن شود، وامی مانم از دردی زورمند. وجودم در سردی دهشتناکی فرو می‌رود که با هیچ ها کردنی گرم نخواهد شد.....

و دلم می‌سوزد برای خود که گاهی لبریز از امید به فردایی می‌شوم که ابرهای تیره ابهام بر آسمانش سایه افکنده‌اند و قرار است که تو، دختر نازنین و عزیزتر از جانم، در دنیایش پا بگذاری...

و می‌ترسم.

می‌ترسم که مبادا قدرت بادی خشمگین، خاطرت را آزرده کند.

زهرا جان، تو بگو که باید چه کنم. چه کنم که می‌ترسم از فردای نیامده. از دیگرانی که سخت می شود به آنها اعتماد کرد.

نه، نا امید نشده‌ام از لطف خدا. می‌دانم که خدای مهربان هنوز هم فراموشمان نکرده است. ما را می‌بیند و به یک الله اکبر گفتنی از سوی ما، درهای رحمتش را به رویمان خواهد گشود....

پس اندکی کم‌طاقت شده‌ام.

نازنینم، بر من ببخش که سخنانم پر است از نا امیدی...

بر من ببخش.

می‌دانی که بزرگترین آرزویی که در دل دارم، همان خوشبختی و سعادت توست و برای رسیدن به آرزو، هر چه می‌توانم تلاش خواهم کرد...

گاه که مرا غمگین می‌بینی، بلند بخند. چنان بلند که خوشبختی را در تک تک سلولهای بدنم، احساس کنم.

بالا و پایین بپر. قدم‌هایت را تندتر از همیشه بردار تا نیروی نهفته در بازوانم اوج گیرد....

دوستت دارم دختر نازنینم و هر چه دارم از برای توست.

دنیا از آن من است هنگامه‌ای که لبخند می‌زنی.....

.......پس بخند.......

zahrarafizade — Sun, 16 Mar 2008 13:47:18 GMT

چند روز دیگه تا عید نمونده. باید همه لباس نوهامونو تن کنیم و بلند بلند بخندیم و دعا کنیم که سال جدید، یه سال پر از خنده و مهربونی و سلامتی باشه.

خدای بزرگ، آرزوی بچه‌های کوچولو و دوست‌داشتنی رو برآورده می‌کنه.

دعا یادتون نره...................

zahrarafizade — Wed, 12 Mar 2008 10:58:48 GMT

glitter-graphics.com

zahrarafizade — Tue, 04 Mar 2008 12:32:18 GMT

امروز ۱۴ اسفنده و یک سال از روزی میگذره که آفتاب زندگی به روی نازنین دخترم زهرا لبخند زد.

همان روزی که من در نقش یک مادر، یک بار دیگر متولد شدم.

همان روزی که خدای بزرگ، نعمتش رو بر من تمام کرد.

دختر عزیز و قشنگم، چنان آدمی باش و چنان زندگی کن که اگر همه چون تو بودند و هر زندگی همچون زندگی تو بود، این زمین بهشت می‌شد.

تولدت مبارک دختر نازنینم و دوستت دارم تا دنیا دنیاست.

zahrarafizade — Wed, 13 Feb 2008 11:22:18 GMT

دوستان عزیزو نازنازی من

ما یعنی زهرا کوچولو و مامان ناهید و بابا هادی، تصمیم گرفتیم یه کتاب درست کنیم. یه کتاب قشنگ از جمع نظرات تموم دختر کوچولوهای نازنازی و آقا پسرای قندعسل.

اسم این کتابم میذاریم:

عروسک همه قصه‌ها

خب لابد می‌پرسید تو این کتاب می‌خوایم چی بنویسیم. خب صبر کنید. میگم.

توی این کتاب می‌خوایم یه سئوال بپرسیم. این سئوال هم اینه که:

دختر کوچولوهای نازنازی و آقا پسرای قندعسل؛

اگه شما عروسک بودید، دوست داشتید چه شکلی و چه قیافه‌ای، چه رنگی یا اصلاً تو بغل کدوم دختر یا پسر نازنازی و تو کدوم شهر یا کشور بودید؟

منتظرتون هستیم.

یادتون نره ها..................

دردانه ام زهرا

zahrarafizade — Mon, 04 Feb 2008 12:10:18 GMT

کاشکی می شد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

چقدر مثل بچگی‌هام، لالاییاتو دوست دارم

سادگیهاتو دوست دارم خستگیهاتو دوست دارم

چادر نماز زیر لب خدا خداتو دوست دارم

کاشکی رو طاقچه دلت آیینه و شمعدون می شدم

تو دشت ابری چشات یه قطره بارون می شدم

کاشکی می شد یه دشت گل برات لالایی بخونم

یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم

لالای لالایی لالالا

بخواب که می خوام تو چشات ستاره ها رو بشمرم

لالایی لالایی لالالا

پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم

دنیا اگه خوب اگه بد با تو برام دیدنیه

باغ گلهای اطلسی با تو برام چیدنیه

پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم

zahrarafizade — Sun, 03 Feb 2008 13:02:18 GMT

امروز ۱۴ بهمن ماهه و زهرای نازنینم وارد دوازده ماهگی شد. هورا..........